Ершат Қайболдин — ӨМІР-АЙ

Арланып, намыстанып, айбарланғам,
Не таптым тоқал үйге байланғаннан?!
Өмір-ай, жоқшылықтан жалықтым мен,
Байлар да жалықса ғой бай болғаннан.

Жалғыз-ақ шапаным бар, жыртық ол да…
Жыртығымды жамасам құлпырам ба?
Тиын-тебендерімнен теңге құрап,
Қағаз ақша ұстайтын күн туар ма?!

Өмір-ай, сені бір сәт жақтырайын,
Бере салсаң қайтеді бақты дайын?!
Құрығанда басыма бөрік берші,
Қуанғанда аспанға лақтырайын.

Өмір, сипамасаң да кекілімнен,
Аулақпын күпір сөйлеп, лепіруден.
Байлардай алшаң басып жүре берем,
Қарызға сатып алған етігіммен.

Өмір-ай, менің сенде жұмысым не?
Керек емес алтын да, күмісің де.
Бай болмаған жақсы қой, ұйқым тыныш,
Ұрылар түспейді үйге түн ішінде…

Мақала ұнаса, бөлісіңіз...
Email this to someoneShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on VKPrint this page

Пікір қалдыру

Сіздің e-mail-ңыз жарияланбайды.